प्रपोज

त्याने आज कॉलेजला मुद्दाम दांडी मारली होती. घरात कोणी असू नये याचीही चोख व्यवस्था केली होती. सर्वात आधी त्याने हॉलची रचना थोडीशी बदलली, जेणेकरुन हवे असलेले सगळे करता येईल. इतकंच काय पण पडदेही बदलले. कोपऱ्या कोपऱ्यात फुलांच्या आकाराच्या सुगंधी मेणबत्या सजवल्या.

मनासारखे झाल्यावर स्वतःभोवती मस्त गिरकी घेऊन स्वयंपाक घराकडे आगेकूच केली. याची आवड त्याला खूप लहानपणापासूनच असल्यामुळे इथे तो लिलया वावरायचा पण आज फार वेळ नसल्यामुळे त्याने पटकन करता येईल असा कॅसेडिया मेनू निवडला. आवश्यक तयारी करुन, वेलकमसाठी मस्त मॉकटेल बनवून फ्रिजमध्ये ठेवले.

शेवटी डेझर्ट म्हणून आईस्क्रीम तर हवेच म्हणून पटकन जाऊन तेही घेऊन आला. खास तयार करुन घेतलेली फ्रेम पुन्हा एकदा डोळे भरुन बघून एका सुंदर तलम मोरपंखी कापडात गुंडाळली वरुन लाल रंगाची सॅटीन रिबिन बांधली. हे सगळं करताना घड्याळाचा काटा पुढे पुढे सरकत होता. आता घाई करायला हवी होती. हातात वेळ थोडाच आणि अजून बरीच तयारी बाकी होती.

तो पटकन वॉश घ्यायला गेला. गाणे गुणगुणत मस्त तयार झाला. बाहेर अस्ताला जाणारा दिनकर मेघांशी रंगपंचमी खेळत होता. तांबडया, पांढऱ्या, निळ्या रंगांच्या छटांनी तो कॅनव्हास असा काही रंगला होता की त्याच्या मनातली कारंजी अधिकच उडू लागली.

स्वतःवर खूष होऊन मनात वेळेचे गणित मांडले. मघाशीच निघाल्याचा फोन झाला होता. बटणांशी चाळा करुन रोड ट्रॅफिक बघितले. एकदम क्लियर म्हणल्यावर, ठरवल्यानुसारच होत आहे म्हणून जीव भांड्यात पडला. तरी अजून अर्धा तास होता.

हे सगळं मला हवे म्हणून केले असले तरी समोरच्यालाही आवडायला हवे ना. नाहीतर गैरसमज करुन तोफगोळे डागले जायचे आणि सगळा बेरंग व्हायचा असे उगाच दाटून आले. रिस्क नकोच म्हणून त्याने लगेच msg लिहायला घेतला.

‘थोडयाच वेळात घर येईल. दार उघडेच असेल. अनेक अनपेक्षित गोष्टी समोर येतील पण माझ्यासाठी कोणतेही प्रश्न न विचारता आलेल्या क्षणांचा आपण मिळून फक्त मनसोक्त आनंद घेऊ ही विनंती नाही आग्रह आहे. अधिक उणे समोरसमोरच बोलू. वाट बघतोय. Come soon. ’

पाठवू की नको... पाठवू की नको अशा दोलायमान अवस्थेत एकदाचा send लाच. क्षणभरात दोन निळ्या बरोबरच्या खुणा चमकल्या आणि आश्चर्य म्हणजे कोणताही प्रतिप्रश्न आला नाही. याचे थोडे टेन्शन आले पण मग आवडती गाणी सुरु करुन हॉलमधली एकेक मेणबत्ती लावायला सुरुवात केली. सगळ्या लावून झाल्यावर दिवे बंद केले आणि तिथला माहोलच बदलून गेला.

इतक्यात कारचा आवाज आला. पार्कींग केल्याचेही जाणवले. जाणूनबुजून उघडया ठेवलेल्या दारातून दिसणारा मंद प्रकाश, ऐकू येणारे गाणे आणि मघाशी मिळालेला msg याचे धागे जुळले. तरीही नेमके काय आणि का उत्सुकते पोटी पावलांनी आतला वेध घेतला. आतल्या तयारीने तर कुठल्यातरी वेगळ्याच जगात प्रवेश केल्यासारखे वाटले. काही विचारावे तर मानेने नकार देत चिल्ड मॉकटेलने स्वागत झाले.

सोफे कुरकुरले, जीव विसावले. आवडती गाणी आणि हातातल्या ग्लासमधले परफेक्ट कॉम्बिनेशन यामुळे पडलेले प्रश्न आता विचारावेसेही वाटेना. मनातले भाव नकळत डोळयात उतरले. त्याने ते अचूक हेरले. हात पुढे करुन ताल धरायला आमंत्रण दिले. नकळत हात हातात गुंफले गेले आणि पावलांनी लय पकडली. स्वर्ग आता फक्त दोन बोटच राहिला आहे, असे वाटत असतानाच हातांची वीण सैल करुन तो एकदम गुडघ्यांवर बसला.

शेजारी ठेवलेली फ्रेम समोर धरली. आता यात अजून काय वाटून अधीरतेने बोटे फिरली, रिबिनीची नीरगाठ सैल झाली. त्यातला फोटो बघून आनंद झालाच पण तरी हे सारे आज कशासाठी या न उलगडणाऱ्या प्रश्नातून मोकळे करण्यासाठी तो काहीश्या खट्याळ आवाजात बोलू लागला, " मी तसा मनमौजीच आहे. सतत मित्रमंडळींच्याच गराड्यात रमलेला असतो. माझी खोली सदैव अस्ताव्यस्त असते. मोबाईल म्हणजे तर जीव की प्राण, शिवाय अधूनमधून आयपॉड, लॅपटॉप असतोच. एकूण काय तर हा सारा ग्राफ फार काही कौतुकाचा नाही. म्हणायला काही पदार्थ बनवायला येतात आणि आतापर्यंतचे अकॅड्मिकही समाधानकारक आहे. तर असा मी, आज काय तो असलेल्या प्रपोज डे चे निमित्त साधून मनापासून विचारतो, तुम्ही दोघे पुढच्या जन्मतही माझेच आईबाबा व्हाल ना?"

त्याच्या शब्दात अडकलेली नजर पुन्हा फोटोवर गेली. जन्मल्या बरोबरची ती पहिली आठवण... पाळण्यात खुद्कणाऱ्या त्याच्याकडे बघणारी ती दोघ.

सकाळीपासून होणाऱ्या गोष्टी उलगडू लागल्या. त्याचा नाटकाला जाण्यासाठी हट्ट करणे...कारण नको म्हणून आधीच काढून ठेवलेली तिकिटे....तरी घरी लवकर येण्यासाठी दहादा बजावणे... फोन करुन खात्री करणे...नंतर पाठवलेला msg... आणि त्यानंतरचे सारे सारे वेगाने डोळ्यासमोर तरळून गेले....

दोघांनी त्याला नजरेनेच जवळ बोलावले आणि हृदयाशी धरले. प्रेमाची ती घट्ट मिठी पाहून देवालाही हे प्रपोजल पास करण्याचा मोह झाला असणार हे नक्की.

***************************