बाबा

 व्यंकटेश एकनाथ पांडे... माझे बाबा 

४ मार्च २०२३, साधारण रात्री आठ वाजता..

सांडूनिया ही जरजीर्ण  वस्त्रे मनुष्य घेता दुसरी नवीन..

तशीच टाकून जुनी शरीरे आत्मा ही घेतो दुसरी निराळी..

श्लोक म्हणत बाबांच्या पुढच्या प्रवासाला सुरुवात झाली..

या श्लोकाचा किंवा त्यानंतरच्या साऱ्या उपचाराचा एक वेगळाच अनुभव घेतला, कारण काही नाती आपल्याला शेवटच्या श्वासापर्यंत हवीच असतात..

त्यांच्यासाठी अशी कोणतीही वेळ येईल, याला मनाने मान्यताच नसते..

आनंद चित्रपटात म्हणल्याप्रमाणे, आपण फक्त एक कटपुतली आहोत, विश्वाच्या या रंगमंचावर कोणतीही गोष्ट आपल्या इच्छेने घडतच नसते..

याचा पुरेपूर अनुभव घेतला..

याला परिपक्व होत जाणे म्हणत असतील, तर मला नाही व्हायचे मोठे..

याची तरी कुठे परवानगी आहे..?

त्यामानाने आपण भाग्यवान की, वयाची चाळीस वर्ष आपण बाबांच्या वात्सल्याचा मनसोक्त आनंद घेतला..

५ मार्च नंतर सलग काही दिवस बाबांचे मित्र, नातेवाईक भेटायला यायचे, आठवणींनी गदगदून जायचे..

अनेकांनी आपल्या भावना शब्दात मांडल्या..

तूही लिहितेस ना, नेहमी मग बाबांविषयी लिही, असे सांगितले..

पण मला नेहमीच कुणाबद्दल बोलायचे, लिहायचे म्हणले, की ती व्यक्ती समोर हवी असते..

माझ्यासोबत ज्यांच्या विषयीच्या प्रत्येक गोष्टीत त्यांचा अर्धा वाटा आहे, ते सारे फक्त आमच्या दोघांचे आहे..

ते त्यांच्याशिवाय कसे सांगू..

या संभ्रमात इतके दिवस गेले,

जन पळभर म्हणतील हाय हाय..

या गीताचा प्रत्येक शब्द खरा होताना, गेले तीन महिने अनुभवत आहे..

स्वतः मी सुद्धा माझ्या दिनक्रमात अडकून गेलेच ना..

आठवण यायला एकही सेकंद त्यांना विसरलेले नाही, ते शक्यही नाही पण त्याच्या शरीराने सोबत नसण्याचा आता हळूहळू स्वीकार केला आहे..

लिहायला घेतले कारण, ते विचार, संस्कार याने सदैव सोबत असणारच आहेत..

आणि शब्दात व्यक्त होताना, त्यांच्यासोबत अनेक क्षण पुन्हा नव्याने जगता येणार आहेत..

हे आमच्या दोघांचे, खूप वैयक्तिक असले तरी, अनेकांना त्यातून त्यांना भेटता येईल, अनुभवता येईल म्हणून शेअर करणार आहे..

अर्थात ते थोडक्यात असणारच नाही..

सलग एका बैठकीत, एका दिवसात पूर्णही होणार नाही, जसे जसे सुचेल, सांगावेसे वाटेल तसे तसे लिहित राहील,