पक्षी झेपावले आकाशी,
राजू आता पाचवीत गेला. अभ्यासबरोबर त्याचा विचारही वाढले होते.त्याला पडलेल्या प्रश्नांची उत्तर तो स्वतः शोधायचा.
आज त्याला कथाकथन स्पर्धेत बक्षीस मिळालं.सगळ्यांनी खूप कौतुक केले.घरी आल्यावर बाबांनी त्याला विचारलं की सांग मी काय देऊ तूला.
"मला १००रु हवे आहेत.आपल्या घराजवळ जी बाग आहे ना,तिथे एक काका छोटे बुलबुल पक्षी विकतात. शंभरला जोडी.मला हवी आहे एक जोडी."
बाबांनी आनंदाने पैसे दिले.धावतच जाऊन राजू एक पिंजरा घेऊल आला.त्यात बुलबुलची जोडी किलबिलाट करत होती.
घरी येताच तो बाबाला म्हणाला, "बाबा आपण या पक्ष्यांना घेऊन लांब फिरायला जाऊ या. कुठेतरी घाटात मी हे पक्षी सोडून देणार आहे."
आजोबा :- अरे सोडून द्यायला आणले का हे पक्षी तू?
राजू :- हो.
आजी :- अरे पण का? किती छान आहेत ते.
राजू :- मला त्यांना असं पिंजऱ्यात कोंडलेलं बघितलं की खूप वाईट वाटतं. परवाची आठवण होते.
आई :- परवा काय झालं होत?
राजू :- अगं काय सांगू,परवा आम्ही सगळे लपाछपी खेळत होतो. मी आणि चिनू सोसायटीची सामानाची खोली उघडी बघून तिथे लपलो. दार कधी बंद झालं कळलच नाही.
आम्ही खूप आवाज दिला,दार वाजवलं पण कुणालाच कळलं नाही.जवळजवळ अर्धा तास आम्ही आत अडकलो होतो. नंतर बाकी सगळे, वॉचमन काकांना घेऊन आम्हाला शोधत आले. खूप घाबरलो होतो आम्ही.
( हे सांगताना सगळं आठवून राजूचे डोळे आताही भरुन आले. आईने जवळ घेऊन त्याला शांत केले.)
बाबा :- हे सगळं सांगितलं नाहीस आम्हाला.
राजू :- अरे खेळायच्या नादात मी विसरुन गेलो पण त्या बागेजवळच्या काकांकडचे ते पक्षी पिंजऱ्यात बघितले, की मला आणि चिनूला ते सगळं आठवत आणि खूप वाईट वाटत म्हणून हे दोन पक्षी मी मोकळे सोडून देणार आहे.
आजी :- छान! पण त्यांना सोडायला लांब कशाला जायचं.बागेतच सोडून दे.तिथे पुष्कळ झाड आहेत.
राजू :- अगं आजी ते काका परत पकडतात त्यांना.
बाबा :- राजू आपण त्यांच्याकडून सगळे पक्षी घेऊन सोडून देऊ आणि त्या काकांनाही दुसरं काम देऊ, असही बागेसाठी माळी हवाच आहे. त्यांना सांगू की परत पक्षी पकडून पिंजऱ्यात ठेवायचे नाही. जा बोलावं तुझ्या सगळ्या मित्रांना.
ठरल्याप्रमाणे त्या काकांना बागेत माळ्याचे काम दिले.त्यांनीही ठरवले परत पक्ष्यांना कोंडणार नाही.
राजू आणि त्याच्या मित्रांनी सगळे पक्षी पिंजऱ्यातून मोकळे केले तसे सगळे पंख हलवत आकाशात झेपावले.
