रवी अन् सरिता

 

तो.... रवी 

तप्त...प्रखर... नियमित...स्थितप्रज्ञ

ती.... सरिता 

शीतल...अवखळ...वाट मिळेल तिथे धावणारी...

दोघे एकाच चक्राचा अविभाज्य भाग... 

दोघात काही साम्य काही वेगळेपणा...

एक अनामिक नातं... 

एक हुरहूर... एक ओढ...एक धडपड...

कसली बरं...?

सृष्टीचक्र चालू ठेवण्याची.... 

त्याने सतत व्यस्त असावे... प्रखर तेजाने तळपावे... 

त्याची ती कार्यासक्ती... तगमग... बघून...

तीने त्याच्याकडे धाव घ्यावी...

त्याला विश्रांती मिळावी म्हणून ...

त्यासाठी स्वतःचे रुप बदलून हलके हलके होत.... त्यांच्यापर्यंत जावे...

तिचा प्रवास अनिमिष नजरेने बघणाऱ्या त्याने... 

काही काळ का होईना... तिच्या प्रेमात  आकंठ हरवून जावे...

त्यांची ही प्रीत जलधारा बनून धरतीवर बरसावी...

आणि असं युगानुयुगे चालतच रहावं...

एकानं जीवन द्यावं, दुसऱ्यानं उर्जा.... 

एकानं शीतलता द्यावी... तर दुसऱ्यान प्रखरता...

एकमेकांपासून अगणित मैल दूर असूनही... 

वेगळ्याच प्रेमबंधनात बांधलेल असावं.... 

तेही स्वैर... स्वच्छंद...

प्रीत जुळावी तीही इतरांसाठी... 

देण्यासाठी... आनंदासाठी.... तृप्तीसाठी....💕