अनोखा स्पर्श

 

 

रेवती एकविसाव्या शतकातली असली तरी, उत्तम गृहिणी, प्रेमळ आई, काळजीवाहू सून-कन्या, सुशील पत्नी, कर्तबगार बॉस आणि छान प्रेयसी अशा सर्वच भूमिका लीलया सांभाळणारी असल्याने सर्वांचीच लाडकी...

तिच्या अनुपस्थित, अनेकांचीकामे ठप्प व्हायची...

प्रत्येकाला तिची सोबत, सल्ला, मदत हवीच असायची, तीही सर्व आघाड्या सहज सांभाळायची...

हे सगळं म्हणायला सहज, सोप्प वाटले तरी, प्रत्यक्षात त्यामुळे ती भरपूर थकायची, कधीतरी कंटाळा यायचा तर कधी रागसुध्दा यायचा...

पण तसे कधीच बोलायची किंवा सांगायची नाही..

चिन्मयला ती बायकोपेक्षा, प्रेयसी म्हणूनच जास्त आवडायची, तीही तसे वाटण्यासाठी अधिकाधिक गमती करत रहायची...

लग्नाला वीस वर्षे होऊनही, दोघे अगदी नवविवाहित वाटायचे...

आहार-विहार उत्तम असल्याने वय बघून लक्षात येत नसले, तरी आता चाळीशीचे बदल जाणवायला लागले होतेच...

गेला आठवडाभर सण-समारंभ, त्यामुळे पाहुण्यांचा राबता...

ऑफिसमध्ये ऑडिट, वर्षा अखेरीची कामांची धावपळ...

मुलांच्या तोंडावर आलेल्या परीक्षा...

मधेच आधी तीचे आई-बाबा मग सासू-सासरे यांचे किरकोळ आजारपण...

या सगळ्यात रेवतीला काय बघू आणि काय नको असे होऊन गेले...

पण कशातही कमी न पडता, तीने सर्व समर्थपणे पेलले, पण खूपच थकून गेली होती..

उद्याचा रविवार, खऱ्या खूप दिवसांनी मोकळा, निवांत होता...

ना कोणती कामे, ना पाहुणे, ना कार्यक्रम, ना आजारपण, ना मुलांचा अभ्यास...

चिन्मयने आईबाबा व मुलांना  आत्याकडे पाठवल्याने कोणतीच गडबड नव्हती...

खूप दिवसांनी मिया-बिबी दोघेच घरी होते..  

उद्याच्या सुटीमुळे, कसलीच गडबड नाही, या विचारांनी छान वाटून, रेवती चिन्मयला बिलगली...

टीव्हीवर रटाळ सिरीयल चालू होती, पण दोघांचेही त्यात लक्ष नव्हते..

चिन्मयने रेवतीला कुशीत घेत, तिच्या हातावरुन आपला हात फिरवला, पण त्याला विशेष प्रतिसाद जाणवला नाही, ती पेंगुळलेली वाटली..

काहीतरी ठरवून तो उठला, आणि स्वयंपाक घरात खुडबुडला...

"काय करतो रे.. काही हवं आहे...?"

"काही नाही, तू टीव्ही बंद करुन, बेडरुममध्ये जा,मी एका मिनिटात आलो.."

तीने सांगितल्याप्रमाणे केले, आत येऊन गादीवर अशी आडवी झाली, की स्वतःवर नियंत्रणच नसावे..

चिन्मय येईपर्यंत तिला डुलकी लागली होती, ते बघून त्याला वाटले झोपू द्यावे असेच निवांत..

पण, त्याने लगेच विचार बदलला..

कुशीवर झोपलेल्या तिला, नीट पालथे केले, त्या स्पर्शाने तिची झोप चाळवली..

इतक्या दिवसांनी मिळालेला एकांत, त्यामुळे त्याची मागणी अपेक्षितच होती..

तीने विरोध केला नाही, पण प्रतिसादही दिला नाही..

चिन्मयने तिच्या पाठीवर कोमट तेलाची धार धरली..

त्या पाठोपाठ झालेल्या आधी बोटांच्या, मग तळव्याच्या स्पर्शाने ती प्रचंड सुखावली..

त्याचे हात कामाने काहीसे खरबरीत असले तरी, तेलामुळे  जाणवत नव्हते..

तो अतिशय हळुवार मालीश करत, तेल जिरवत होता, त्या स्पर्शात कोणतीही मागणी वा भूक नव्हती, 

होती फक्त माया,काळजी..

बोटांचे, तळव्याचे कधी हळूहळू तर कधी रेटून फिरणे, तिची थकलेली नसं न् नस मोकळी करत होते..

तिला अगदी पिसासारखे हलके हलके वाटत होते..

पाठ, पाय, हात साऱ्या शरीराला अगदी सराईतपणे मसाज झाल्यावर, चिन्मयने तीचे केस मोकळे केले..

त्यात चाळीशीच्या चंदेरी खुणा अधून मधून डोकावत होत्या..

घर, ऑफिस, मित्र-मैत्रिणी, समाज सर्वत्र उत्साहाने, आनंदाने सहभागी होऊन जबाबदारीने साऱ्या गोष्टी करण्याचा तिचा मूळ स्वभाव...

अजूनही तितकाच टिकून असला तरी, ती धावपळ, दगदग दमवायची, थकायला व्हायचे..

परिणामी कधीतरी उगाच चिडचिड, वाद व्हायचे, ज्याचे नंतर तिला वाईटही वाटायचे, हे सगळे तिला लक्षात येत नसले तरी, त्याला मात्र अचूक जाणवायचे..

या साऱ्याने तिच्यातली  गोंडस, खट्याळ मैत्रिण हरवायला लागली होती..

आणि म्हणूनच तिला थोडेसे रिलॅक्स करण्यासाठी, तो गेले कित्येक दिवस  उपाय शोधत होता..

 एकदा तणावमुक्त व्हा अशा सदरात त्याने मसाजविषयी वाचले..

आजकाल या सगळ्या गोष्टी पैसे मोजले की सहज उपलब्ध होतात,  तेही अगदी शाही थाटात पण त्या स्पर्शात यांत्रिकता असते..

आणि महत्त्वाचे म्हणजे हा उपाय म्हणजे एकमेकांना समजून घेण्याची नवी संधी होती..

म्हणूनच चिन्मयने ठरवून, हा सारा घाट घातला होता..

हे आठवताना, त्याची बोटे केसातून अशी लीलया फिरत होती की, तिला स्वर्ग अगदी दोन बोटेच उरला..

तिला लहानपणीची, तिची आजी दर रविवारी असेच चापूनचपून तेल लावायची हे आठवत होते, खूप छान वाटतं होते..

डोक्यातले सगळे विचार, राहिलेल्या-ठरवलेल्या कामांची यादी, चिंता एकेक करुन बाजूला होत, ती अगदी मोकळी, शांत, स्वस्थ होत होती..

ग्लानी हळूहळू गाढ झोपेत बदलली..

चेहऱ्यावर होता अतीव आंनद, समाधान, अगदी एखादया लहान बाळासारखे..

चिन्मयला हेच तर हवे होते, उद्या सकाळी उठल्यावरची रेवती मनाने, विचाराने किमान तीन-चार वर्षे मागे जात तरुण होणार होती..

तो आंनद, उत्साह, ताकद तिला पुढचे सहा महिने तरी पुरणार होता..

व या साऱ्याची अशीच किंवा अधिक मस्त परतफेड पुढच्या रविवारी आपल्याला मिळणार याची अनुभवाने त्याला पक्की खात्री होती..

खुशीत येऊन त्याने तिला जवळ घेऊन हलकेच थोपटत, स्वतःलाही निद्रादेवीच्या स्वाधीन केले..

आता तोही पुरेसा, थकला होता...

नाही म्हणायला, खिडकीतून डोकावणारा चंद्र, या अनोख्या स्पर्शाचा एकमेव साक्षीदार होता, बरं का..!